تاتشکیل دولت اسلامی-نوشته های سعیدسلمانی

چندی پیش بنا به مناسبتی خدمت استاد معمار منتظرین بودیم. یکی از سوالات کاربردی و بسیار مهم که شاید در ذهن بسیاری از دوستان فعال فرهنگی و اجتماعی مطرح است سوال ذیل می باشد که در آن جلسه از خدمت ایشان سوال نمودیم

رابطه بین خودسازی و دیگر سازی چیست و آیا مرزی و خط قرمزی بین این دو وجود دارد که مثلا بگوییم اول خودمان را تا فلان سن بسازیم و بعد دیگرسازی کنیم؟

شهید باهنر فرمودند ما آنقدر عمر نمی کنیم که مثلاً این مقدارش را به خودمان برسیم و باقی اش را به دیگران. رسیدگی به دیگران بخشی از رسیدگی به خویشتن است. یعنی دیگران(از دوستان اهل بیت(ع)) بخشی از وجود ما هستند.

منتهی این نکته مهم است که واقعا آنچه که ما می خواهیم به دیگران منتقل کنیم خودمان واجدش شده باشیم. آرام، آرام دیگران که ما را دیدند، آن ها هم خود به خود عوض می شوند. هیچ چیزی مثل عمل در تغییر دیگران موثر نیست. مولی امیرالمومنین(ع) فرموده اند: العمل شعار المومن.

در احوال حضرت ابراهیم(ع) هست که ایشان شب ها از خدا گدایی می کردند و روزها اعطا می کردند. اگر دوستان انشاالله نصف شبی یا نیم ساعتی قبل اذان صبح را به خودشان برای دریافت از پروردگار عالم اختصاص بدهند، در طول روز به حول قوه خدا، قدرت پرداختش به دیگران؛ از نظر اخلافی و هرجهت پیدا خواهند کرد.

یک نکته دیگر! رسیدگی به دیگران اگر همراه با آرامش و طمانینه خودمان نباشد، آرام آرام وقتمان از بین می رود. فلذا برادران و خواهران گرامی اینکه فرمودید مرز بین خودسازی و دیگر سازی چیست، حضرت امیر(ع) در نهج البلاغه معین فرموده اند. اگر بنده ده تا سیب داشته باشم، 9 تای آن را به برادر دینی می دهم و یکی اش را خودم می خورم. در امور دنیایی دیگران بر ما مقدمند. ولی اگر ده حدیث در اختیار داشته باشم، یکی اش را هم به کسی یاد نمی دهم. اول باید خودم احادیث را مصرف کنم و بعد به دیگران بگویم.